تقریباً تمام متقاضیان حمایت، پیشنهاد دابرینت را رد کردند
وزارت داخلهٔ آلمان به متقاضیان حمایت از «برنامهٔ پل» (Überbrückungsprogramm) و «فهرست حقوق بشری» که تأییدیهٔ پذیرش مطابق §22.2 قانون اقامت دارند، در برابر چشمپوشی از تأییدیهٔ پذیرش، پول نقد و کمکهای جنسی/اجتماعی پیشنهاد کرده است.
همهٔ افرادی که تأییدیهٔ پذیرش از این دو برنامه داشتند – در مجموع حدود ۷۰۰ نفر – این پیشنهاد را دریافت کردهاند.
متقاضیان حمایت در واکنش، نامهٔ سرگشادهای به حکومت فدرال نوشتهاند و گفتهاند:
«ما از تهدید و مرگ گریختیم و نزد شما پناه آوردیم. پیش از جنگ و طالبان، ما در وطنمان انسانهایی با وظیفه، مسؤولیت و کرامت بودیم. ما از فقر فرار نکردیم، ما از خشونت و مرگ گریختیم. ما این پیشنهاد را درک نمیکنیم – نه از سوی حکومتی که خود را به حقوق بشر و کرامت انسانها متعهد میداند. ما برای پول به شما پناه نیاوردیم؛ ما میخواستیم و مجبور بودیم از حاکمیت طالبان فرار کنیم تا زنده بمانیم.»
نسخهٔ کامل نامه در پیوست موجود است.
پس از پایان مهلت دو هفتهای در شام ۱۷ نوامبر، تنها ۱۰ خانواده (۶۲ نفر) این پیشنهاد را پذیرفتند – یعنی کمتر از ۱۰٪.
این در حالی است که دولت فدرال فشار را افزایش داده بود:
چندین هفته است هیچ فردی با تأییدیهٔ پذیرش §22.2 وقت مصاحبهٔ امنیتی در سفارت اسلامآباد دریافت نمیکند؛
پروندههای آنان نیز پیش نمیرود.
تقریباً نیمی از این حدود ۷۰۰ نفر، هنوز هیچ مصاحبۀ امنیتی انجام ندادهاند.
آیندهٔ آنان پس از ۳۱.۱۲.۲۰۲۵ نامعلوم است.
نتیجهٔ شکایت قانون اساسی (Verfassungsbeschwerde) که در اواخر سپتمبر ثبت شده، میتواند تعیینکننده باشد. دولت فدرال باید تا ۲۴ نوامبر پاسخ دهد.
خانوادهٔ شاکی نیز تأییدیهٔ پذیرش مطابق §22.2 از فهرست حقوق بشری دارد.
یک تصمیم مثبت میتواند فرصت ورود دیگر خانوادهها از برنامهٔ پل، فهرست حقوق بشری و کارمندان محلی را تقویت کند.
ورودهای بیشتر پس از احکام دادگاه
در تاریخهای ۳۰ اکتوبر، ۰۴ نوامبر و ۱۱ نوامبر خانوادههای بیشتری وارد آلمان شدند:
۲ خانواده / ۱۴ نفر در ۳۰.۱۰
۷ خانواده / ۳۱ نفر در ۰۴.۱۱
۲ خانواده / ۱۱ نفر در ۱۱.۱۱
در میان آنها خانوادهٔ دو خواهر خردسال نیز بود که در ماه آگست بدون والدینشان بازداشت و به افغانستان اخراج شده بودند. پس از هفتهها جدایی، دوباره به اسلامآباد بازگردانده شدند و اکنون همراه خانوادهشان خارج شدهاند.
پروازهای بیشتری نیز در راه است — ۵۲ نفر روز ۲۰ نوامبر در هانوفر و برلین فرود خواهند آمد.
در میان افراد واردشده، کسانی حضور دارند که حق دریافت ویزایشان از پایان جولای توسط محکمۀ اداری برلین تأیید شده بود.
از آخرین پرواز چارتر در اپریل، تنها افرادی توانستهاند وارد آلمان شوند که صدور ویزایشان را در دادگاه با موفقیت بهدست آورده بودند.
تا کنون ۱۳۴ نفر پس از دعوای موفق وارد آلمان شدهاند.
تأخیر در روندها بهدلیل لغوهای غیرقانونی تأییدیههای پذیرش
در حال حاضر بیش از ۱۵۰ دعوا برای صدور ویزا در محکمۀ اداری برلین جریان دارد و هر روز شکایات بیشتری ثبت میشود.
تا کنون بیش از ۵۰ پرونده به نفع متقاضیان فیصله شده است.
بیش از ۳۰ تصمیم مثبت در مرحلهٔ دوم توسط محکمۀ عالی برلین–براندنبورگ تأیید شده است.
با وجود این احکام روشن، دولت فدرال ظاهر نمیسازد که خود را به تأییدیههای پذیرش متعهد بداند.
بهجای آنکه تلاش کند روند خروج را سرعت بخشد، پروندهها را بیشتر به تأخیر میاندازد.
حتی پس از حکم نهایی و قطعی دادگاه، بسیاری از خانوادهها با لغو یا پسگرفتن تأییدیهٔ پذیرش توسط ادارهٔ مهاجرت (BAMF) روبهرو میشوند.
شکایات علیه این اقدام نشان میدهد:
محاکم اداری (VG Ansbach و دادگاه عالی بایرن) لغوهای وزارت داخله را غیرقانونی اعلام کردهاند؛
تأییدیههای پذیرش معتبر باقی میمانند و از نظر حقوقی الزامآور هستند.
اما پیامد این روند:
خانوادهها اگرچه حق را از دادگاه میگیرند، اما هفتهها و ماهها در پاکستان میمانند؛
در حالی که در برابر بازداشت و اخراج از سوی مقامات پاکستانی کاملاً بیدفاع هستند؛
دولت فدرال این خطر را عمداً میپذیرد.
تا کنون:
بسیاری از خانوادهها خشونت پولیس را تجربه کردهاند،
خانوادهها از هم جدا شدهاند،
کودکان خردسال و زنان باردار بازداشت شدهاند،
در برخی موارد درمان اضطراری پس از یورشها لازم شده است،
گزارشهایی از زنان وجود دارد که در پی بازداشتها دچار سقط جنین شدهاند.
با وجود این، کارمندان BAMF موظف شدهاند همچنان لغو و پسگرفتن تأییدیهها را صادر کنند — و این کار خانوادهها را بیشتر در معرض خطر قرار میدهد.
در حالیکه پناهجویان برای دریافت حق خود مجبورند دوباره و دوباره در دادگاه بجنگند،
نمایندگان طالبان به دعوت وزیر داخله به آلمان میآیند و سفارت افغانستان در برلین و کنسولگری در بن را تحویل میگیرند.
