شکيبه بابري د ښځو پر ضد د تاوتريخوالي د له منځه وړلو نړيوالې ورځې په مناسبت
په ۲۵ نوومبر کې جرمني بيا نارنجي، ارغواني، د همبستګۍ په رنګ کې رڼا کېږي. د ښځو پر ضد د تاوتریخوالي پر ضد.
شمعې بلېږي، هشتګونه جوړېږي، وزیرانې د بېرغونو مخې ته د اندېښنې په څېره ولاړېږي.
يوازې يو جز د دغه تکراري مراسمو ګډوډي نه کوي: هغه ښځې چې رښتيا د خپل ژونـد د ژغورلو لپاره منډې وهي، هماغه مهال په پاکستان کې قطار دي ـ د داسې ویزې لپاره چې هېڅکله نه راځي.
دغه ښځې نه چکچکو ته اړتيا لري، نه خاموش لاريون ته، نه تشې همدردۍ ته.
هغوی ساتنې ته اړتيا لري.
په جرمني کې ساتنه؟ دا د صلاحیتونو موضوع ده ـ او د سياسي هوا.
حقوقي جمباز: کله چې مسؤلیت د ملا درد لري
د مرستې نه کول د قانون خلاف کار دی ـ البته يوازې د شخصي خلکو لپاره.
خو دولت بېمسؤلیته پاتې کېږي.
د هغه تمرکز پر فورمونو، انتظار لستونو، او نوي المپيک سپورت باندې دی: د بېرتهاخستلو پرېکړهليکونه دومره تاوول چې مېزونه کږه شي.
د انسان وقار نهلمسکېدونکی دی، اساسي قانون وايي.
خو ښکاري چې دا يوازې د هېواد د پولو دننه اعتبار لري.
د اروپا څخه د باندې د انسان وقار د لاسي سامان د قوانينو په څېر دی: د ګنجایش له مخې نرموالی لري.
د منلو ژمنې ـ اوس د پای نېټې لرونکي کوپنونو په څېر
جرمني زرګونو افغانو ښځو ته د طالبانو، شکنجې، جبري ودونو او مرګ نه د خونديتوب ژمنه ورکړې وه.
خو دوی څه ترلاسه کړل؟
– د انتظار لستونه
– پرلهپسې پوښتنې
– د امنیتي مرکې مهالويشونه چې بیا نه ترسره کېږي
– او په پای کې داسې يو وړاندیز چې سخت سپکاوی پکې پروت دی: «دا ۶۵۰۰ يورو وړاندې. خپل انساني حق مهرباني وکړئ بل ځای کې واخلئ.»
دا د شرم ځای دی چې د کورنيو چارو وزارت د الکساندر دوبرېنډت په مشرۍ څه کوي.
هو، کېدای شي سخته مهاجرتي تګلاره اړينه وي ـ خو نه په هغو څو سوو کسانو باندې چې په پاکستان کې بند پاتې دي ځکه چې دوی پر جرمني باور کړی و.
د شهرت لپاره ډېر سټېجونه شته، ښاغلی دوبرېنډت. دا خلک هغه ځای نه دي. دوی زموږ پر ژمنه باور کړی و.
څومره بېوسه ـ او په عين وخت کې څومره زړور ـ باید یو څوک وي چې دغه «وړاندیز» رد کړي، په دې پوهېږي چې کېدای شي بې له هر څه بېرته افغانستان ته ستانه شي؟
ډېری کورنیو همدا کار کړی.
د استقامت یو عمل ـ او د هغه حکومت لپاره ننگ چې د انسان حقونه د بانکنوټونو سره حسابوي.
اخلاقي مسؤلیت ـ يو اختیاري ضمیمه
اخلاق په سیاست کې د عامه وايفای په څېر دي: يوازې هغه وخت کار کوي چې د سرچينې نږدې ودرې.
له نږدې ۲۰۰۰ کسانو چې جرمني د منلو ژمنې ورکړې وې، شا و خوا ۲۰۰ کسان د پاکستان له خوا بېرته افغانستان ته شړل شوي ـ هماغه رژيم ته چې جرمني ترې د ژغورنې ژمنه کړې وه.
نور شاوخوا ۱۸۰۰ کسان لا هم په پاکستان کې بند پاتې دي. د منلو د ژمنې سره، خو د هغې د عملي کولو پرته. د دوی لپاره: ارتباط پرې شوی.
په داسې حال کې چې جرمني محکمې د خونديپناه غوښتونکو په ګټه پرېکړې پر پرېکړې صادروي، کورنيو چارو وزارت بېپروا نوې بېرتهاخستنې جوړوي ـ د انسانانو د ژوند په بدل کې د فابریکېډوله بوروکراسۍ توليد.
متاثره کسان په پاکستان کې میاشتو میاشتو تېروي: نیول کېږي، ګواښل کېږي، وهل کېږي.
د چاپو وروسته ځينو ښځو خپل جنین له لاسه ورکړی.
خو برلين «دريځ» لري: د انسان حقونه ـ خو یوازې هغه وخت چې تکليف ونهرسوي.
په همدې حال کې د طالبانو استازي په برلين کې راځي او ځي.
خو خونديپناه غوښتونکي هلته ایسار پاتې دي.
د منلو ژمنې سره.
د محکمې د پرېکړو سره.
د يوې هيلې سره چې هره ورځ لږه کېږي.
څوک چې زغمي، هماغه منل کوي
تاوتریخوالی یوازې د یوې مټې په وهل نه پیلېږي.
دا د سترګو پټولو نه پیلېږي.
د مدیریت پر ځای د عمل نه پیلېږي.
په سياسي بزدلۍ، چې خلک په ژوندګواښ کې کنګس پرېږدي ـ ځکه څوک پرېکړه نه شي کولای.
په ۲۵ نوومبر جرمني بيا وايي: «پر ښځو تاوتریخوالی ځای نه لري.»
خو ښکاره ده چې شته ـ تر هغه چې کافي لرې وي.
